relaties en kinderen krijgen

Interview met Helmut Moelands over relaties en kinderen krijgen.

 

Wanneer ben je klaar voor een kindje en wat doet dat met je relatie?

Interview met Helmut Moelands door boetiefashion.nl

Je hebt een leuk leven samen maar jullie denken toch aan kinderen. Wanneer ben je daar klaar voor? Wat heeft het voor invloed op jou als persoon? Wat gaat dit doen met je relatie? Op internet, in boeken en tijdschriften wordt je overspoelt door zelf-testjes, goedbedoelde adviezen dingen die je echt moet weten voor dat je deze stap zet… maar wat is daar nou echt van waar? Voor #boetiezoekthetuit ben ik in gesprek gegaan met relatietherapeut Helmut Moelands van A*H Relatietherapie om dit eens haarfijn uit te zoeken.

Helmut-Moelands-360x420Helmut heeft samen met zijn vrouw Annet een praktijk in gestalttherapie in Breda. Zij behandelen individuele cliënten en geven ook relatietherapie. Wekelijks begeleiden zij vele koppels die op één of andere manier zijn vastgelopen in hun relatie. Helmut geeft aan: “Het is pijnlijk om mee te maken als partners zo hun best doen om er iets moois van te maken samen maar dat dat soms gewoon niet lukt. Relatietherapie kan dan echt helpen! Het zijn meestal onbewuste patronen van beide kanten, automatische reacties en geprojecteerde gevoelens die roet in het eten gooien. Niet elke relatie redt het maar het ontroert me altijd weer als dat wel lukt. Kijk voor meer informatie op www.relatietherapie-breda.nl

We beginnen maar gelijk met de brandende vraag: Hoe weet je of je samen klaar bent voor een kind?
Wat je helpt om daar achter te komen is jezelf afvragen “kunnen we goed ruzie maken?“. Hoe vreemd dat ook klinkt. Durf en kan je de confrontatie aan gaan en een conflict hebben en dat als volwassenen oplossen? Als je van een stel naar een gezin gaat, ga je hoe dan ook gedoe krijgen. Er komt een kindje bij, alles verandert, verantwoordelijkheden veranderen, tijdsbesteding verandert, slecht slapen, moe, daar komt gewoon gedoe van in je relatie. En als je dan niet goed ruzie kunt maken, je durft geen ruzie te maken, of de ruzie blijft bij een keer over en weer roepen en schelden maar er wordt niets opgelost, dan kom je in de ellende. Een keer met de deuren slaan is echt niet erg, dat lucht soms best op maar kom dan later terug bij elkaar en probeer met je verstand te praten en te komen tot een oplossing.

Ik merk dat vooral jonge mensen alles willen blijven doen. Carrière moet aan beide kanten door gaan, studie, hobby’s, sociale contacten…Ow en je wil ook nog net zo veel tijd voor elkaar blijven hebben en het moet net zo romantisch blijven. Alles moet vooral door gaan naast het feit dat je ook nog een kindje hebt gekregen. Terwijl het opvoeden en verzorgen van je kindje natuurlijk ook heel erg belangrijk is en tijd kost. Dit geeft enorme druk op een relatie. Daarom is het belangrijk om te leren aanvaarden en in te zien hoeveel extra tijdsbelasting en verantwoordelijkheid een kind met zich meebrengt en dit ook bij elkaar te erkennen. Mensen zeggen wel “dat moeten wij toch gewoon kunnen”, “het is het mooiste wat er is dus laten we er alsjeblieft niet over klagen”. Maar het kan heel goed zijn dat jij of je partner wel iets heeft om over te klagen en dan moet jij jezelf en je partner je daar de ruimte voor geven anders krijg je wrijving.

Iedereen heeft een ander idee over wat hij of zij verwacht van een gezin. Zou je dit van tevoren met elkaar moeten bespreken?
Het is goed om je verwachtingen naar de ander uitspreken en eerlijk te zijn hierover. Dus ja, dat zou ik zeker adviseren maar ik denk dat het heel moeilijk is. Je zit namelijk nog niet in die situatie en de verschillen in verwachting tussen man en vrouw zijn groot. Als vrouw ben je al 9 maanden zwanger en krijgt al te maken met dingen die je moet laten, je kunt er al een beetje aan wennen. Vanaf de geboorte is de man 9 maanden zwanger zou je kunnen zeggen. Heel vaak denken mannen “dat komt toch wel goed, waarom moeten we het daar nu al over hebben?“. Vaak is de motivatie om het ergens over te hebben het feit dat er een probleem is, en dat is er nog niet. Dus het zou goed zijn om het er van tevoren over te hebben maar ik weet niet of het lukt omdat je nog niet precies weet waar je het over moet hebben.

Volgens ‘het boekje’ moet je toch al over heel veel dingen gepraat hebben voor dat je daadwerkelijk een kindje hebt…over de opvoeding, hoe je het met je werk gaat doen, etc. etc.
Toch blijft dat heel lastig. Het worden dan toch vaak waarschuwingen als “denk maar niet dat” of “houd rekening met”. En aan de andere kant komt er soms ook gewoon gedoe van omdat de één zich daar nog niet zo mee kan verbinden dan de ander. Het is belangrijk dat je met elkaar praat over dingen maar ook dat je kunt accepteren dat je het over sommige dingen (nog) niet kunt hebben. Heb het erover samen maar raak niet teleurgesteld als je merkt dat dat soms moeilijk is. Je kunt afspreken om het er later over te hebben, als je daar beiden aan toe bent. Je kunt er ook voor kiezen om niet alles met elkaar te moeten bespreken maar sommige dingen met een goede vriendin of vriend. De norm “wij moeten samen alles kunnen bespreken en delen” geeft vaak problemen. Als je je behoeftes en moeites aan kunt geven én elkaar vrij kunt laten hierin, ben je al heel ver. Vaak zie ik dan dat vanuit dit elkaar vrijlaten een enorme bereidheid ontstaat om iets voor de ander te doen.

Als het kindje er eenmaal is lees je wel eens “Je moet zorgen dat ook de vader meteen in de primaire zorgrol zit en geef elkaar de ruimte om te wennen aan de ouderrol” maar hoe doe je dat?
Bij mij komen natuurlijk alleen de stellen die vastlopen. Rondom bovenstaande vraag zie ik vaak het stereotype stel van de overbezorgde moeder er de afgehaakte vader. De vader die het allemaal maar een beetje onzin vindt, die zich verplicht voelt om aan allerlei regeltjes van zijn vrouw te voldoen. Hoe het moet met de hapjes, het vastzetten van het stoeltje in de auto, het zitten in het kinderzitje van de fiets en hij doet dat allemaal wel netjes, maar ondertussen haakt hij steeds verder af in zijn relatie. Het verdelen van die zorgrollen vraagt van beide iets. Van de man vraag het om echt als vader te gaan staan en zijn rol in te nemen. Durven te zeggen wat je vindt en dingen op jouw manier doen. Natuurlijk kan het een keer mis gaan, maar dat kan je niet voorkomen. Vaders zijn heel belangrijk en deze moeten vaak leren om zichzelf niet zo gemakkelijk aan de kant te laten zetten. Daarentegen is het goed als moeders een beetje loslaten, wat ze alleen kunnen doen als ze vertrouwen hebben in de draagkracht van de vader. Dus als je als vader zegt “dat komt goed” dan moet je er ook echt voor zorgen dat het goedkomt . Misschien niet op de manier zoals moeder het zelf zou doen, maar het komt goed. Als je als moeder zegt “ik kan niet alles alleen in de gaten houden, neem jij ook eens verantwoordelijkheid” laat je man het dan ook op zijn manier overnemen en laat los. Hierdoor ontstaat samenwerking en vertrouwen.

Nog een mooie quote “Neem de tijd om elkaar te leren kennen in de ouderrol”. Moet je elkaar opnieuw leren kennen?
Ja. Dit kan vooral lastig zijn voor stellen waarbij altijd alles vanzelf lijkt te gaan, moet gaan eigenlijk. Als er een kindje komt veranderen de rollen. Blijf je ervan overtuig dat de liefde, de spanning tussen elkaar, echt vanzelf moet komen. En dat op het moment je daarvoor moet gaan werken je relatie niet meer klopt, dan wordt het heel lastig. Deze mensen hebben echt een geïdealiseerd beeld van een relatie in mijn beleving. Een relatie, zeker met kinderen, is gewoon hard werken af en toe. Spontaniteit wordt nu eenmaal minder als je kinderen hebt. Wat je moet gaan inzien is dat het plannen van spontane dingen ook heel leuk kan zijn. Stap af van het idee dat dingen plannen niet leuk of romantisch kan zijn.

Moet je dan al tijdens je zwangerschap ‘spontane dingen gaan plannen om er alvast aan te wennen?
Nee, maar voer in ieder geval het gesprek “zullen wij volgende week vrijdag eens iets spontaans gaan doen”. Dat voelt heel gek, maar anders gebeurt het gewoon niet. Dan wordt je tijd opgeslokt of één van de twee is op vrijdag toch wel erg moe. Maar daar is bij veel mensen weerstand op, om spontane dingen te plannen. Het is een kwestie van doen. Als je merkt dat die geplande afspraakjes ook gewoon heel leuk zijn, dan gaat het prima.

Ze zeggen wel eens “Communication is the key” is dat echt zo belangrijk?
Natuurlijk is communicatie belangrijk maar het is niet het enige. Soms zie ik dat alle verschillen “weggecommuniceerd” worden. Het is juist een kwaliteit in een relatie om ook verschillend te mogen en kunnen zijn en dat is niets om bang van te worden. Je bent het soms ook gewoon niet met elkaar eens, je pakt dingen anders aan of je vind iets toch echt lastig. Het verschillend kunnen zijn en dat in de ander erkennen is erg belangrijk. Kunnen en durven zeggen dat je snapt hoe de ander denk of zich voelt maar dat het voor jou echt anders is of voelt. Naar mate je relatie vordert hoef je niet altijd alles meer benoemen, maar zeker in het begin en zeker als er een kleintje in het spel is, is dat nog heel belangrijk.

En ja… we vinden het allemaal een lastig onderwerp maar intimiteit en seksualiteit is ook een dingetje tijdens en zeker ook na de zwangerschap.
Intimiteit en seksualiteit kan heel erg veranderen tijdens de zwangerschap of als je kleintje er is. Vanuit de vrouw, maar zeker ook wel eens vanuit de man, die zijn vrouw alleen nog als ‘moeder’ kan zien en niet meer als ‘vrouw’. Of de vrouw die compleet bezet is door alle drukte en het moederschap. In zo’n situatie alleen maar zeggen “we moeten weer eens samen op een date en leuke dingen doen” werkt vaak niet. Partnerschap is met een kindje gewoon veel minder vanzelfsprekend dan daarvoor. Je moet daar moeite voor doen, werk in steken. Heel concreet door afspraken te maken, door oppas te regelen, door elkaar op te zoeken, door elkaar de tijd te geven (bijv. als je je kindje gevoed hebt, verwacht dan niet dat je twee minuten daarna niet meteen weer helemaal ‘partners bent van elkaar’ daar zit even tijd tussen).

Aanvaart dat de situatie zo is en dat je energie in je relatie zal moeten stoppen. Dat is niemands fout of schuld maar partnerschap is iets wat je moet blijven voeden anders dooft het uit. Dus als je intimiteit mist in je relatie, dan is het tijd om daar samen over te praten, toenadering te zoeken, behoeftes aan te geven, door elke “nee” niet te zien als een afwijzing (het is vaak een kwestie van ’‘nu zit mijn hoofd daar gewoon niet” dat heeft niets met jou te maken). Het belangrijkste is weer, praat er over met elkaar en kom in beweging ook al is het lastig. Dat hoort er bij, je ongemakkelijk voelen. Als je je niet ongemakkelijk kan voelen dan ga je deze situaties en vragen uit de weg en wordt het een issue.